She put him out like the burnin’ end of a midnight cigarette
She broke his heart he spent his whole life tryin’ to forget
We watched him drink his pain away a little at a time
But he never could get drunk enough to get her off his mind
Until the night
He put that bottle to his head and pulled the trigger
And finally drank away her memory
Life is short but this time it was bigger
Than the strength he had to get up off his knees
We found him with his face down in the pillow
With a note that said I’ll love her till I die
And when we buried him beneath the willow
The angels sang a whiskey lullaby
The rumors flew but nobody know how much she blamed herself
For years and years she tried to hide the whiskey on her breath
She finally drank her pain away a little at a time
But she never could get drunk enough to get him off her mind
Until the night
She put that bottle to her head and pulled the trigger
And finally drank away his memory
Life is short but this time it was bigger
Than the strength she had to get up off her knees
We found her with her face down in the pillow
Clinging to his picture for dear life
We laid her next to him beneath the willow
While the angels sang a whiskey lullaby
Vanavond Dodes’ka-den gezien, een film uit 1970 van Japanse grootmeester Akira Kurosawa. Het was zijn eerste film in kleur. De film bevat niet zozeer een verhaal, maar is meer een portret van een op en rondom een vuilnisbelt levende groep mensen. Zo is daar het misbruikte meisje, de schuwe man met toekomstdromen en zijn kleine zoontje, een man gebukt onder de last van zijn weggelopen en teruggekeerde vrouw, het bevriende paar dat er niet voor terugdeinst om ook zo nu en dan eens van partner te ruilen, een man die het leven niet meer ziet zitten, een oude man die voor elk probleem wel een oplossing weet, het groepje jongedames wat dag in dag uit in het centrum het “dorp” rondhangt en zo alles en iedereen bekritiseerd, en niet te vergeten de zwakzinnige jongeman die zich verbeeldt dat hij in een tram rijdt, en iedere dag zijn vaste traject aflegt. De titel van de film is het geluid wat hij maakt als de tram rijdt. De film is erg mooi als je er van houdt om van een afstand gewoon naar mensen te kijken in hun alledaagse levens. Een prachtig ontroerend portret.
De film van vandaag was Déjà Vu. Een echte testoseron-stoere-mannen-veel-explosies-vette-actie film. Met Denzel Washington natuurlijk, wie anders. De film werd geregiseerd door Tony Scott, die wel meer van dit soort films heeft gemaakt. Ook met Denzel. En de productie was in handen van Jerry Bruckheimer. Dat zegt ook wel genoeg.
Het verhaal is redelijk simpel. Een grote explosie op een veerboot maakt een einde aan het leven van ruim 500 mensen in New Orleans. Iets verderop wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Aanvankelijk wordt gedacht dat ook zij een van de slachtoffers was van de veerboot, maar als blijkt dat haar lichaam werd gevonden voor de explosie wordt het tijd om (letterlijk) terug in de tijd te gaan om uit te zoeken wat er precies is gebeurd. En zou het niet mooi zijn om het verleden zodanig te veranderen, dat je dit soort dingen kunt voorkomen?
Eragon gaat over een jongen die tijdens het jagen in het bos een vreemde blauwe steen vindt. Groot is zijn verbazing als op een dag de steen openbreekt en er een kleine draak uit tevoorschijn komt. Als Eragon het diertje aanraakt blijkt dit grote gevolgen te hebben. Vanaf dat moment is deze draak onlosmakelijk met hem verbonden, en wordt hij een Dragonrider. Dragonriders zijn jaren geleden al uitgestorven, maar met de komst van deze nieuwe Dragonrider worden sluimerende kwade machten weer wakker en wat volgt is een echt ouderwets fantasy-avontuur in de traditie van de Dragonrider-boeken en natuurlijk de Lord of the Rings.
Eragon is gebasseerd op het gelijknamige boek van Christopher Paolini die dit boek (deel 1 van de Inheritance-trilogie) schreef toen hij nog maar 16 jaar oud was. Ik heb mij prima met het boek vermaakt, hoewel me soms wel een gevoel van “dit heb ik eerder gelezen” overkwam. Maar het las lekker weg. Bij het bekijken van de film werd dit gevoel echter veel en veel groter, en bij een groot aantal momenten had ik zelfs het gevoel dat het regelrecht gekopieerd was van (o.a.) de Lord Of The Rings films. Daarnaast vond ik ook de draak (op het baby-draakje na) niet erg mooi uitgewerkt. Vleugels met veren?? Dit alles was dermate storend dat ik toch enigzins ben teleurgesteld in de verfilming van dit boek. Zelfs grote acteurs als Jeremy Irons en John Malkovich konden daar niets aan veranderen. Jammer.
